04-03-10

kijk, luister, aanhoor mij

laat me even gal spuwen

frustraties verwoorden

roepen, schreeuwen

uit mezelf treden

omwille van de onmogelijkheid

en het beseffen van

en het weigeren, weigeren!

van hypocrisie en achterklap

gesteund op geheime agenda's

en humeurschommelingen

 

dus

leen mij uw oor, uw schouder

knik en mompel instemmend

ik weet dat het een kwestie van afstand

en loslaten is

maar

het moet er eerst uit af en van

25-07-08

gestolen van benno barnard op knack blogt... mooi


Europa in het klein

Nu de Belgische regering weer eens gevallen is, willen alle buitenlanders weten of het einde van België nabij is.

Niet nabijer dan de Jongste Dag, zou ik zo zeggen. Als de verschillende soorten Belgen het al niet eens kunnen worden over de splitsing van een kiesdistrict, worden ze het de komende eeuw ook niet eens over de splitsing van het hele land. De belangrijkste reden daarvoor is uiteraard Brussel, een stad die voor de internationale politiek veel belangrijker is dan de rest van België.

Veel mensen - vooral mensen die niet goed op de hoogte zijn van de intieme aspecten van het Belgische raadsel - menen dat het einde van België niettemin een goed idee zou zijn. Onbewust prijzen ze daarmee het grootste monster van de moderne Europese geschiedenis. Dat monster heet etnisch nationalisme en het eet uit de hand van het Vlaams Belang.

Zowel de interne als de externe vijanden van België wijzen steevast op de kunstmatigheid van het land. Persoonlijk vind ik dat een argument voor België en dus ook voor de Europese Unie. Alles wat in de geschiedenis de moeite waard is gebleken, vioolmuziek, gedichten, nobele wetten, druist in tegen de biologie. En overigens bestaan er geen natuurlijke staten: alle staatkundige eenheden zijn het resultaat van erfenissen en oorlogen. Het Derde Rijk was anti-Belgisch; het propageerde dan ook het recht op natuurlijke, op biologische grenzen.

Sindsdien hebben we de heilloze gevolgen van het nationalisme nogmaals kunnen bestuderen in de Balkan, Noord-Ierland en Baskenland, nog gezwegen van de honderdduizenden die zijn omgekomen bij de gewongen volksverhuizing tussen 1944 en 1947, toen twaalf miljoen etnische Duitsers met instemming van Churchill en Stalin uit de oostelijke delen van het Reich en diverse nieuwe communistische staten werden verdreven. De conclusie van de holocaust, de grootste genocide uit de geschiedenis, was namelijk dat er in Europa etnisch homogene landen moesten komen. Zo beschouwd is het een wonder dat er een Europese Unie zou ontstaan, een België in het groot om zo te zeggen.

België, waar nooit enig bloed was gevloeid bij alle gekibbel, ontsnapte aan de naoorlogse etnische zuiveringen. Maar er zijn nog altijd vele flaminganten, een tien procent van de Vlaamse bevolking, die de structuur van België een fundamentele vergissing vinden. Daarbij vergeten ze altijd te vertellen dat Vlaanderen al in de Bourgondische tijd tweetalig was en pas binnen het Belgische staatsverband op democratische wijze kon evolueren naar de geëmancipeerde toestand van tegenwoordig, waarbij het onderwijs in geheel Vlaanderen in het Nederlands plaatsvindt. Bovendien is het tamelijk walgelijk de Walen af te schilderen als mensen die potverteren op Vlaamse kosten, want het Waalse proletariaat heeft eendrachtig met het Vlaamse voor sociale rechten gestreden, onder meer tegen de Vlaamse bourgeoisie, die zelf Franstalig was. Dit is geen populair verhaal in flamingantische kring.

Er zijn natuurlijk nog altijd Franstaligen van het ancien régime , die zich eenvoudig niet kunnen voorstellen dat het van ouderwets fatsoen en modern denken getuigt als je de taal leert van de omgeving waar je je vestigt, het platteland rond Brussel bijvoorbeeld. Je vindt nog steeds domme eentaligen die hun neus ophalen voor de negerstammen te midden waarvan ze vrijwillig wonen, met een dédain dat in Frankrijk zelf vrijwel uitgestorven is.

Dat is allemaal waar en het verklaart ten dele de huidige crisis. Maar weinig buitenstaanders beseffen dat de Franstaligen het 'Vlaams' als volkstaal in de negentiende eeuw vanuit een zekere romantiek altijd hebben beschermd (het lager onderwijs in België is bijvoorbeeld nooit verfranst), omdat Vlaanderen, het 'Vlaams' en de hele Vlaamse geschiedenis België nu juist zo anders maakten dan Frankrijk.

De tweede vraag luidt: heeft België enig nut?

Over deze vraag wordt gewoonlijk louter onzin verkondigd, zowel door buitenlanders als door flaminganten. Om een of andere reden beschouwt iedereen dit land altijd maar als een probleem; laat mij dan de lof ervan zingen.

België biedt alle voordelen van een meervolkerenstaat. Wij, de inwoners van dit land op de grens van de Germaanse en Romaanse wereld, zijn door zijn ligging, cultuur en geschiedenis ware Europeanen. België is zo groot als zijn talen, waartoe ook het Duits behoort - het strekt zich dus in zekere zin van de Waddenzee tot de Pyreneeën en van de Noordzee tot Polen uit. Wrijvingen zijn vervelend, maar scherpen onze zin voor democratie, wat van de Belgen de beste diplomaten ter wereld maakt. Tegen elkaar aanwrijven is soms ook prettig: België heeft ook wel iets van een vrijpartij, met licht sadomasochistische trekken misschien. In elk geval heeft een en ander gemaakt dat de Belgische literatuur en kunst zowel expressionistisch als surrealistisch zijn, en bovenal uitzonderlijk vitaal.

En dan zwijg ik nog van mijn ietwat romantische kijk op België als model van een mogelijk verenigd Europa... een slordig, tegenstrijdig en permanent geïrriteerd Europa dus, maar zo ziet de werkelijkheid van een veelvolkerenstaat er nu eenmaal uit.

'Admirez-vous les uns les autres!' riep de Franstalige Vlaming Emile Verhaeren de Europese volkeren toe.

Deze dichter was niet toevallig een Belg.

Benno Barnard

door redactie knack | 23 juli 2008 16:00 | 28 reacties | reageer hier

 

wat mij trouwens opvalt

is als je al die fora bekijkt

het hier op eenvoudige en zachte wijze toegaat

terwijl andere fora

heel veel schrijf en typfouten herbergen

met pijnlijke standpunten, waaruit venijn en menselijke onzekerheid spreekt

waar er ergens

een verlies aan context leeft

en waar iedereen gal spuwt

bittere gal

soms zelfs op en tegen andere fora-schrijvers

ik begrijp het en ook niet

gal spuwen is makkelijk

zelf iets proberen doen

is veel en veel moeilijker

en vraagt veel meer inspanning

dat weet ik dan weer wel

 

08:57 Gepost door even op adem komend in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: blog, context, gal, fora, benno barnard |  Facebook |