even op adem komen

Als het gewoon regent vanbinnen

En alle potjes vol zijn

Het water zelfs het moeras uit zijn oevers laat deinen

Waar moet je dan naartoe

Met die eindeloze stroom

Malende woorden, gedachten

Met dat opgesloten gevoel

Dat zich vertaald in cirkels in cirkels

Dat ik het niet weet

Zei ze, rondjes lopend

als vrienden spreken

opent het hart

vloeien de tranen

en zijn de spiegels warm

dan is er herkenning

weten

warmte

respect

met dank

met oprechte dank

zacht aait de tijd

mijn onvermogen

tot laten en leven

zoveel te voelen dat alleen nog

leegte een betekenis vindt

in de queeste naar de verwoording

bewoording

en dan sta je daar

handen, voeten, lijf en hoofd

een hart met bloed

geen doekjes voor het bloeden

geen vlaggen aan het kasteel

en toch

ik ben thuis

ergens ben ik thuis

wat is weten

wat is kennen

wanneer weet je wat je kent en wanneer

ken je wat je weet?

en is weten niet net erkennen

dat je niet weet

dat je niet kan weten

niet kan kennen

toch nooit helemaal

toch steeds anders

evoluerend

ander perspectief

ander daglicht

andere visie

anders weten

en toch weer niet

ja, daar gaan we weer

of hoe lijf en leden

plots niet weten waar begin en einde is

spierpijn op de meest onmogelijke plaatsen

eist om als signaal te worden herkend

en het hoofd automatisch om 6 u in actie schiet

ook al sliep je

wennen

is een understatement

afkicken

eerder de toestand

tijd ook, om echt te voelen, om echt te zitten

echt te denken

aan andere dingen dan

is het doorbreken van de regelmaat geen vereiste

om terug te komen tot de kern?

terug te plooien op de echte zelf

zodanig vaak voorbijgehold

dat zelfs de muur vol schaduwen plakt

en het geen zicht meer is

vakantie is onbewust bezinnen

omdat het malen

dan luider wordt

en toch een tikje anders

het interne vreten

de muizen waren stil

maar daarom niet minder actief

en nu maar proberen

de vraag is

wat we eigenlijk proberen

daar ben ik nog niet aan uit

of gespek

zoals mijn handen typten

en neen

het is geen spek voor uw bek

de scenario's

in mijn hoofd

doen mijn tong driemaal keren

geen haar dat eraan denkt

te verwoorden

wat vanbinnen rondhost

botst, omvalt

wortel schiet, verdampt en tegen het planfond hangt te bonken

geen letter

geen druppel

ik voer zelfconversatie in

het hoogste goed

in tijden van onbehagelijk in de wereld staan

splits

in een of meerdere gesprekspartners

het handige is, dat je toch steeds je zin krijgt

je bent immers iedereen

geen zorgen, geen erg

neen, geen depressie

of maniakaal gedrag

zelfanalyse van de bovenste plank

ernstig afgekruid met ironie

een vleugje zelfbeklag

de nodige hoop kritiek

en niet te vergeten

de last but nog least - aanvaard het nu maar

mindfulness, de vaststeller

die alleen opmerkt

en niet oordeelt

de beste van allemaal eigenlijk

zegt niets

en laat gewoon zijn

en laat ook toe

pfff

people are

well

people I suppose

en nu gij!

En neen

We gaan op onze tanden bijten

We geven niet toe

We negeren pijn

En steken

We negeren de moedeloze tristesse

Die ongeremd mijn lucht inpalmt

We weigeren op te kijken

We verbijten stof

Aarde en ongenoegen

We zijn geen slachtoffer

Van onze machteloosheid

We tarten lot en bestemming

We dragen vol

En houden de ogen droog